با رقصِ شالی در این حوالی
ای مهربونم ! جای تو خالی
دختر شمالی چه مهربونه
چه نازنینه زن شمالی

برنجِ دودی چه بویی داره
عطرِ قدیمو یادم میاره
تو خطه ی سبز دو دستِ عاشق
نشای عشقو داره می کاره

آتیش می خوردم از شعله هاشون
باید بمونی دَمی باهاشون
اونا ندارن سردی ما رو
تو رو می گیره برق نگاشون

مرد شمالی مهمون نوازه
روحش قشنگه پر رمزو رازه
کنار دریا با رنگِ آبی
دنیای زیبا برات می سازه

اهل شماله آری قشنگه
اون ساده اما خیلی زرنگه
سبزیِ جنگل توی چشاشه
آبی دریاست ، رنگا و رنگه

داره تبسم زنِ شمالی
به رنگِ سرخِ گلای قالی
هر چند خسته یک زنِ شاده
چه عطری داره این بوی شالی

 

  فروردین ۸۶  روستای  ((  رمنت   )) از توابع بابل