خطای اول- خطای دوم

 

کاوش میکنم ترا

همچنین است که -

کاهش می دهم ترا در انزوای خطای اول

آنگاه

سرعت می گیرد خطای دوم

تو

آن طرف می روی

و

من مقابل ات خواهم دوید

پشت به پشت

میانمان

 مه ناپیدا

در معکوسی عبورمان

آری ،

همانجا ست که ،

می فهمم که بودی و که هستی !!!!!!!!!

کم کم

می توانم

بگیرمت با احساسم .

 پس  !

همان است ،

خطای اول می میرد

خطای دوم جان می گیرد

من

تدوین می کنم در جستجوهای خودم

باد های تند و آرام ترا

و این

و این حجم نمونهٌ نبودن توست .

 

                ۲۳ بهمن ۱۳۸۶

 

/ 3 نظر / 13 بازدید
مهرداد

سلام...خوب هستین ؟بالاخره ویرایش شعر قبلی تموم شد...این کار رو هم دوست داشتم مخصوصا قسمت پشت به پشت از هم دور شدن رو...از این شعر همین قسمت تصویری به یادم خواهد موند..شاد باشین...

سید

سلام عالی بود خوشم اومد یا حق

Amirreza Zobeiri

خیلی‌ زیبا بود، البته روان.[دست][لبخند][گل]